Θα ήθελα να ξεχωρίσω μια από τις παραστάσεις του Θεατρικού Φεστιβάλ ΜΟΝΟΚΛ, που αυτή τη φορά δεν κέρδισε κάποιο βραβείο στο φεστιβάλ.
Η παράσταση είναι η «Μήδεια» της θεατρικής Ομάδας «Sotto Voce» από την Ελλάδα (σκηνοθεσία Κωνσταντίνα Πάλλη, σκηνογραφία Ανδρέας Κολοβός). Η παράσταση είναι ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να αποκτήσει σκηνική ζωντάνια ένας θεατρικός μονόλογος. Η σκηνοθεσία είναι απλή μα ταυτόχρονα γεμάτη δύναμη, λύσεις και παραστατικότητα.
Η ηθοποιός Κατερίνα Βρέντζου μεταμορφώνει κάθε της κίνηση σε τελετουργία. Η Μήδεια στην πρώτη της εμφάνιση στην σκηνή είναι ένα λαμπερό πλάσμα, μια ευτυχισμένη πανέμορφη κοπέλα ντυμένη με ένα λευκό νυφικό πέπλο που παίζει με πούπουλα και παρακολουθεί με τα μάτια της το παιχνίδισμα τους στο φως. Αλλά τα πούπουλα σιγά – σιγά πέφτουν στη γη και τα εύθραυστα χέρια της ηθοποιού γυρίζουν με δυσκολία την βαριά πέτρινη μυλόπετρα. Η μυλόπετρα είναι ένας εύστοχος συμβολισμός της καθημερινότητας που τα αλέθει όλα και τα κάνει σκόνη.
Τα τρομερά νέα θα αναγκάσουν τη Μήδεια να πέσει στη γη. Τα πάντα γύρω της είναι σκεπασμένα με λευκή άμμο κι όταν σηκωθεί θα δούμε ένα εντελώς διαφορετικό πλάσμα. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το όμορφο κορίτσι θα μεταμορφωθεί σε μια γκριζομάλλα γυναίκα με χλωμό, νεκρικό πρόσωπο. Το μαύρο της φουστάνι είναι βρωμισμένο, κι όταν η Μήδεια θα ετοιμαστεί για το φόνο, θα βουτήξει τα χέρια της σε κόκκινο αίμα. Θα κάψει το νυφικό της πέπλο και θα θάψει τα απομεινάρια της ευτυχισμένης της ζωής στο χώμα, αφήνοντας την πίσω της.
Η ηθοποιός παλεύει πάνω στη σκηνή με τα στοιχεία της φύσης και δημιουργεί μια πλαστική σύνθεση απίστευτης δύναμης και ενέργειας. Το σκηνικό ταπεραμέντο της ηθοποιού ζωντανεύει το κείμενο και το μεγεθύνει δίνοντας του μια τρομακτική ζωντάνια και πειστικότητα.
Μαρία Σμιρνόβα Νεσβίτσκαγια (Διευθύντρια της Έδρας Θεατρολογίας στην Κρατική Θεατρική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης)
http://ptzh.theatre.ru/2007/48/65/
